Van de week liep Piet mijn winkel binnen.
Of ik ook matrassen verkocht?
“Hoeveel wilt u er meenemen?” antwoordde ik gevat.
Ongelooflijk, al 50 jaar op een te kort bed.
Piet vroeg me zijn leeftijd te raden. Ik dacht dat hij ergens in de negentig kon zijn, maar ik gokte veilig: “81 jaar?” Hij straalde. “Ik ben 92.”
Al meer dan 50 jaar slaapt Piet op een bed van 1.80 meter lang.
Dorelan’s hotelmatrassen
Ik vertelde hem dat de meeste mensen tegenwoordig op matrassen van 2.00 meter of langer slapen. Gelukkig maakt Dorelan – de Italiaanse matrassenproducent waarmee ik werk – vrijwel elk formaat, van heel kort tot extra lang.
Piet ging als eerste liggen op de Dorelan Corallo. Daarna vroeg ik hem ook de Grace te proberen, een hotelmatras. Een nog grotere glimlach verscheen op zijn gezicht.
Alles voor de ander, minder voor zichzelf
Piet vertelde me dat hij altijd zijn best heeft gedaan om zichzelf te redden en dat valt financieel niet altijd mee. Ik vroeg of hij misschien kinderen had die hem konden ondersteunen. “Onze lieve Heer,” zei hij terwijl hij omhoog wees, “heeft me gezegend met gezonde kinderen die altijd voor me klaarstaan.” Maar Piet is iemand die liever geeft dan neemt, ook binnen zijn familie.
We spraken over slapen, en hoe belangrijk dat is – juist als je ouder wordt. Hij bekende dat hij al jaren op een goedkoop matras slaapt, zo doorgezakt dat het lijkt op de deining van de Golf van Biskaje.
Maar ook nu mocht het niet te veel kosten. Want, even relativerend: hoe lang had hij nog te leven? Daar moest ik hem gelijk in geven, ook al zei ik motiverend: “Ach, misschien wordt u wel 110!” Hij kon er wel om lachen.
Wat mag je jezelf nog gunnen?
“Misschien doet u zichzelf al die jaren al tekort,” zei ik, “door genoegen te nemen met een matras die eigenlijk niet meer bij u past.” Piet keek me aan, knikte en glimlachte. “Daar zou u wel eens gelijk in kunnen hebben.”
Hij ging naar huis met een plan: zijn bed opnieuw opmeten. En vooral: nog een keer nadenken over wat hij voor een fijne, herstellende nachtrust over heeft.
