Ik ben benieuwd of jij jezelf hierin herkent.
De oriënterende klant
De deur gaat open en het belletje gaat. Ik sta op van mijn bureau om de persoon die binnenkomt te verwelkomen. Nog voordat mijn kont loskomt van de stoel, roept ze: “Ik kom niks kopen hoor, ik oriënteer alleen maar!” Het lijkt wel of ze bang is dat ik haar meteen zonder voorinformatie een matras wil aansmeren. Je vraagt toch ook je eerste date niet meteen ten huwelijk? “Rustig aan, mevrouw. Zullen we eerst eens kijken of ik iets heb dat bij u en uw budget past?”
De ‘ik weiger te gaan liggen’ klant
Ze struinen al even door de winkel voordat ik ze aanspreek. Ze zoeken een stevig matras, want mevrouw heeft rugklachten. Ik neem ze mee naar de bestseller voor mensen met lichamelijke klachten en hup, mevrouw ligt al. Ik nodig hem ook uit, maar hij weigert: “Nee hoor, ik ga hier niet midden in de winkel op een bed liggen. Ik zie zo wel of het goed is.” Ik denk: ‘Je koopt iets waar je elke nacht op ligt, wat de kwaliteit van je slaap zo beïnvloedt en je gaat hier dan zo nonchalant mee om?’ “Mijnheer, ik ga u geen matras verkopen als u het niet zelf gevoeld heeft. Zo zit ik gewoon niet in elkaar.”
De ‘neem mij aan de hand’ klant
De telefoon gaat. “Ik heb je stukje in de krant gelezen. Kan ik een afspraak maken?” De volgende dag ligt hij na anderhalf uur tevreden op het matras én kussen van zijn definitieve keuze. “Hehe, zucht hij, ik ben blij dat het gelukt is. Met al die opties zag ik door de bomen het bos niet meer.“
Hij begint te fluisteren, alsof ze hem kunnen horen: “Weet je, die 20-jarige jongens die daar bij die bekende landelijke keten lopen bedoelen het goed, maar ze hebben geen idee. Jij weet tenminste wat je doet en je neemt mijn wensen serieus. “
